Tijdens mijn wandelingen door de stad kwam ik ze steeds opnieuw tegen. Niet de helm zelf trok mijn aandacht, maar wat hij achterliet: de stilte na een rit, een spoor van iemand die net verdwenen was.

De stad is daarbij meer dan een achtergrond. Ze is een stille medespeler. Tussen straten, pleinen, bruggen en parken ontstaan onverwachte ontmoetingen. Een helm op een bankje, naast een bakfiets, in de sneeuw of tussen de struiken. Kleine momenten waar de meeste mensen aan voorbijlopen.

Ik verplaats niets en ensceneer niets. Alles wat je ziet, heb ik zo aangetroffen. Door de foto's te verzamelen, veranderde de helm voor mij langzaam van een gebruiksvoorwerp in een aanwezigheid. Soms lijkt hij te wachten, soms te dwalen, soms bijna een personage te worden.

Na de Rit gaat over verwondering, menselijkheid en de sporen die we achterlaten. Het zijn geen foto's van een helm, maar van een stad die haar verhalen heel even prijsgeeft.